Ik wist dat ik geen lichtgewicht verleden had.
Ook was ik me bewust van veel van mijn overtuigingen, mijn emoties en mijn gedrag.
Ik had geleerd om met mildheid te kijken naar mezelf en anderen en nam niet al mijn gedachten voor waar aan.

En toch stond ik daar. Elke keer weer, dood van de zenuwen.
Bij sollicitatiegesprekken en examens. En ook als ik het podium opging om mijn gedichten voor te dragen, iets wat ik juist heel graag doe.
Net als het eigenlijk niet uitkwam, was daar weer die onrust door mijn hele lijf.
En dan keek ik ineens helemaal niet meer vanuit mildheid.

Ik had er de mooiste theorieën over. En veel daarvan klopte waarschijnlijk ook.
Maar wat schoot ik er mee op zolang de angst me nog overspoelde.

Nieuwe mensen en nieuwe situaties. De onvoorspelbaarheid en het gevoel afhankelijk en overgeleverd te zijn. Beoordeeld worden. Het voelde ongemakkelijk en onveilig in heel mijn lijf.

En dan is er niet nog meer kennis of bewustzijn nodig

Ik had draagkracht nodig en mijn systeem moest iets nieuws leren.
Patronen moesten in beweging komen. Niet enkel mentaal, maar op de laag van het onderbewuste, waar hetzelfde riedeltje zich steeds weer afspeelde.
Niet omdat ik iets niet begreep of omdat ik geen wilskracht had. Maar omdat deze onveiligheid was wat ik ooit had geleerd , en nooit had ontleerd.

Mentaal inzicht is niet altijd genoeg

Veel mensen die bij mij komen herkennen dit.
Ze hebben al veel inzicht en ze weten vaak vrij goed waar hun patronen vandaan komen.
En toch verandert er gevoelsmatig weinig.
Niet omdat ze iets missen maar omdat inzicht alleen niet altijd voldoende is.

In mijn werk neem ik daarom alle lagen van het mens zijn mee. Het denken, het voelen en het lichaam. Datgene waar jij je bewust van bent en ook dat wat er leeft in jouw onderbewuste. Want dat is waar overtuigingen, emoties en patronen opgeslagen liggen.
En daar vindt de échte transformatie plaats.