Als je jezelf als kind niet hebt kunnen bevrijden, kun je je jaren later nog steeds gevangen voelen.

Ik groeide op in een onveilige thuissituatie. En nee, dit is niet bedoeld als klaagzang of als verwijt naar mijn ouders. Al heb ik die fase ook gekend.
Mijn vader en moeder zijn net als ik gevormd door hun aanleg en hun verleden. Maar het blijft een feit dat het onveilig was. Zowel emotioneel als fysiek.

En als kind kun je daar niet uit weg. Want hoe pijnlijk en onveilig het ook is, je bent afhankelijk en kunt nog lang niet voor jezelf zorgen.

Als dat gevoel blijft

Eenmaal volwassen voelde de wereld nog lange tijd als een beangstigende plek waar ik niet kon landen. Aan de buitenkant leek het vaak best goed te gaan, maar van binnen voelde ik me depressief en hulpeloos.
Nog net zo gevangen in het leven als toen.

Iemand vertelde mij ooit dat mensen maar om twee redenen veranderen: uit noodzaak of uit passie. In dit geval zorgde de noodzaak ervoor dat ik stappen zette. En zo kwam er langzaam verandering.

Wat later wél mogelijk werd

Als kind kon ik mezelf niet bevrijden en beschermen, maar nu kan ik dat wel.
En wat ik toen nodig had en niet kreeg van een ander, kan ik nu mezelf geven.

Veel mensen herkennen dit gevoel van gevangen zitten zonder precies te weten waar het vandaan komt.
Je weet dat je vrij bent maar zo voelt het niet. Omdat je systeem nog reageert vanuit een tijd waarin je geen keuze had.

Maar wat toen niet mogelijk was, kan later alsnog in beweging komen.
Ook voor jou.