Misschien loop je vast en vermoed je dat er sprake is van autisme of ADHD. Maar twijfel je over wat een diagnose je werkelijk zou brengen.

Dit is mijn verhaal

Ik heb me mijn hele leven anders gevoeld. Niet alleen in denken, maar ook in voelen en doen.
Dat was deels te verklaren vanuit mijn gezin van herkomst, maar toch dekte dat voor mij nooit helemaal de lading.

Jarenlang verdiepte ik me in persoonlijke ontwikkeling.

Ik las over autisme, ADHD en HSP, volgde opleidingen en herkende patronen bij mezelf en in mijn familie. Ik pelde laagjes af, kreeg inzicht en begreep mezelf en mijn systeem steeds beter. En toch bleef ik ergens nog keihard mijn best doen om zo ‘normaal’ mogelijk te lijken. Niet altijd bewust, want na al die jaren was het mijn tweede natuur geworden. Alsof zijn zoals ik dacht dat het hoorde, ergens toch het doel was.

Een diagnose voelde lange tijd overbodig

Wat zou het toevoegen, behalve bevestigen wat ik al wist? Het ging mij niet om behandeling of ‘repareren’. Ook daarna niet. Het ging om duiding. Om erkenning.

Totdat ik anders besloot. Mijn tolerantie werd lager en het voortdurende aanpassen onhoudbaar. Het moest anders en met al mijn twijfels besloot ik toch de stap naar diagnostiek te zetten.

Na een lange periode van gesprekken en onderzoeken kwam de conclusie: AuDHD (autisme/ADHD).

En daarmee de vraag: was ik liever labelvrij gebleven?

Ik hoor het nog regelmatig: ‘Sinds de diagnose lijk je wel nóg autistischer geworden.’

‘Nee’, zeg ik dan. Ik was altijd al zo.

Ik ben alleen gestopt met mezelf steeds aan te passen. Gestopt met proberen te zijn wat ik niet ben. Dat kostte me namelijk bergen energie en leverde me weinig op.

Had ik het label nodig om vrijer mezelf te zijn? Waarschijnlijk niet.
Maar het gaf me zoveel extra zelfacceptatie. Toestemming om me niet langer in een keurslijf te duwen.

Dus nee, ik zit niet gevangen in een label of diagnose. Ik ben vrijer.

Labelblij.
En zoveel meer mezelf.