Autisme en ADHD hoort bij mij en ik omarm alle mooie en ook de lastige kanten ervan. Want na veel uitdagingen en worstelingen ben ik eindelijk blij met wie ik ben.

Toch voel ik weinig bij het idee dat alles genormaliseerd moet worden.
Waarom denk ik dan. Want voor mij is het namelijk allang normaal is.

Sterker nog: alles wat een mens kan ervaren is wat mij betreft menselijk en dus normaal.
Alleen is normaal en veel voorkomend niet hetzelfde.

Ik pleit dus liever voor iets anders

Dat we minder bezig zijn met de vraag of iets normaal is of niet. Want wat is uiteindelijk de waarde van al dat vergelijken onderling? Want zijn we los van diagnoses niet vooral gewoon mensen?

Dus vertelt iemand je iets wat je niet begrijpt, iets wat je nog nooit hebt meegemaakt en waar je je wellicht zelfs geen voorstelling van kunt maken? Laat de termen normaal of niet normaal dan gerust even voor wat ze zijn. En neem simpelweg voor waar aan dat iets op dat moment voor die ander zo is.
En blijf in contact en in verbinding.
Vrij van die drang om steeds te vergelijken, verklaren, bevragen en beoordelen.

Want dat is toch écht een stuk relaxter en fijner dan alles steeds maar langs de meetlat van normaal te leggen.